Λάσκαρης Ζαράρης

Βιογραφικο σημειωμα

      Ο Λάσκαρης Ζαράρης του Παναγιώτη γεννήθηκε στο Βόλο το 1969 και κατοικεί μόνιμα στη Νέα Αγχίαλο Βόλου. Το επάγγελμά του είναι Εξωτερικός Φρουρός Καταστημάτων Κράτησης και είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών.

   Τα πρώτα βήματά του στην περιπέτεια της γραφής ξεκίνησαν με την ποίηση. Έχει γράψει πάνω από 300 ποιήματα και από το  2008 επιδίδεται ταυτόχρονα και στη συγγραφή διηγημάτων. Επίσης, το 2010 ολοκλήρωσε δύο μικρά παιδικά-εφηβικά μυθιστορήματα.

   Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Διασπορικής Λογοτεχνικής Στοάς και ενεργό μέλος του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. Δημοσιεύει ποιήματα και διηγήματα στις εφημερίδες: «Νέα Αγχίαλος» και «Κυπριακός Ελληνισμός» και στα περιοδικά: «Μουσών Μέλαθρον», «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» και «Πνευματική Ζωή». Τα τέσσερα τελευταία χρόνια πήρε μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και εκδηλώσεις και έλαβε τιμητικές διακρίσεις, επαίνους, μετάλλια και βραβεία.

Τιμητικές Διακρίσεις -Έπαινοι -Μετάλλια -Βραβεία:

   - 2008 Α΄ Έπαινος στο διήγημα : «Μια γυναίκα, μια Πατρίδα, μια Κληρονομιά» από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος.

   - 2009 Έπαινος στους ΚΔ΄ Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης για το ποίημα: «Η κραυγή ενός μικρού παιδιού» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

   - 3^ο Βραβείο στα ποιήματα: «Διδάγματα του βυθού» και «Για τον αγρότη» από το «Ωδείο Φουντούλη» στο Βόλο.

   - 2010 Τιμητική Διάκριση στο ποίημα: «Ο κόσμος των άστρων» από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. 

   - 3^ο Βραβείο για το διήγημα : «Λουλούδι ευωδιαστό στον κήπο της Μεσογείου» από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων της Αθήνας.

   - Έπαινος και Τιμητική συμμετοχή στο διήγημα: «Μια σημαντική αποστολή» από την Εταιρεία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου. 

   - Έπαινος στους ΚΕ΄ Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης για το ποίημα: «Στην κοιλάδα των ωραίων αγαλμάτων» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

   - Τιμητική Διάκριση στο ποίημα : «Η γύρη του πονεμένου πρόσφυγα» (με θέμα την Προσφυγιά) από το Δήμο Χορτιάτη. 

   - Έπαινος στο διήγημα: «Κάτω από τον ήλιο» από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες» στο Βόλο. 

   - 1^ο Βραβείο μικρής ποιητικής συλλογής με τίτλο: «Δέκα σκάλες προς τον ουρανό» από τον Διεθνή Πολιτιστικό Οργανισμό: «Το Καφενείο των Ιδεών» που εδρεύει στη Σαλαμίνα. 

   - 3^ο Βραβείο στο ποίημα: «Αυτογνωσία» από το Ωδείο Φουντούλη στο Βόλο. 

   - 2^ο Βραβείο στο λαογραφικό διήγημα: «Το αλμυρότερο δάκρυ» και Έπαινος στο ποίημα: «Ήθελα να πω δυο λέξεις» από το πολιτιστικό περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός». 

   - 2011  2^ο Βραβείο στη νουβέλα: «Η άγνωστη ιστορία του Στέλιου Ιγνατιάδη» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

   - 1^ο Μετάλλιο σε επιστολή αγάπης από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες» στο Βόλο.

   - Δίπλωμα πρόκρισης στους ΚΣΤ΄ Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης για το ποίημα: «Στην καταδικασμένη πόλη» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.   

   - Τον μοναδικό έπαινο στο πεζογράφημα (παιδικό μυθιστόρημα): «Το νησί και το αθάνατο νερό» από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός».

   - 2^ο Μετάλλιο στο διήγημα: «Στη χαράδρα» και 3^ο Μετάλλιο στο παιδικό διήγημα: «Ο Ντόναλντ ξέρει τι κάνει…» από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες».

   - Τιμητική Διάκριση στο διήγημα: «Τα θλιμμένα βράχια» από τον Δήμο Βέροιας και τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Νομού Ημαθίας.  

   - 2^ο Βραβείο στο ιστορικό αφήγημα: «Οι κύκλοι του φωτός και της ελευθερίας» από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων της Αθήνας.

   - 2^ο Βραβείο στα ποιήματα: «Ερωτικά φεγγάρια του χειμώνα», «Το αιώνιο δαχτυλίδι» και «Τα ερείπια της μνήμης» από το Ωδείο Φουντούλη.

   - 2^ο Βραβείο στο ελευθερόστιχο ποίημα: «Ο όρκος» και 3^ο Βραβείο ποιητικής συλλογής σε διαφορετικές ποιητικές φόρμες από το λογοτεχνικό περιοδικό «Κελαινώ».

   - Βραβείο αφιερωμένο στον αρχαίο λυρικό «Ιβύκος» για το ποίημα: «Η μάνα όλης της ανθρωπότητας· η ελπίδα» από την Αμφικτυονία Ελληνισμού το έτος 2011.

   - 2^ο βραβείο στο κοινωνικοπολιτικό διήγημα: «Μία αναπάντητη ερώτηση» από το πολιτιστικό περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» το έτος 2011.

   - 2^ο βραβείο στο ποίημα: «Της θάλασσας τραγούδι» από το πολιτιστικό περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» το έτος 2011.

   - 3^ο βραβείο στο δοκίμιο: «Η έλξη του εφήμερου και ο καθαγιασμός της αιωνιότητας» από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το έτος 2012.

Έργα-συμμετοχές:

   - Το 2009 συμμετείχε στην ανθολογία «Ποίηση και Ζωγραφική», η οποία εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο «Υδρόγειος» και τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση για τον Πολιτισμό «Αργοναύτες», με το ποίημα: «Η όραση των αγαθών».

   - Τον Απρίλιο του 2010 κυκλοφόρησε η πρώτη προσωπική ποιητική συλλογή του με τίτλο: «Παράθυρο στα όνειρα» (αυτοέκδοση), η οποία έλαβε το Νοέμβρη του 2010 βραβείο στο διαγωνισμό βιβλίου που διοργάνωσε «Το Καφενείο των Ιδεών».

   - Το 2011 συμμετείχε στις συλλογές: «Επιστολή Αγάπης» και «Διηγήματα-ΠαιδικήΛογοτεχνία-Ποιήματα», οι οποίες εκδόθηκαν από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Διοτίμα και Μούσες» και σε μία Ανθολογία Ποίησης 
   – Διηγήματος (Ζ΄ Τόμος: Σύγχρονοι Έλληνες Λογοτέχνες  με αφιέρωμα στη Θεσσαλία) που εκδόθηκε από την Πολιτιστική Συνεργασία και περιέχει ένα διήγημα και δύο ποιήματά του.

Ιστοσελίδα του:  Παράθυρο στα Όνειρα

                                     

Γιώργος Παν. Διονυσίου

Γεννήθηκε στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας από γονείς δασκάλους, το 1927. Ο πατέρας του, Παναγιώτης Διονυσίου, καταγόταν από τη Γλώσσα Σκοπέλου και η μητέρα του, Καλλιρρόη, το γένος Μαυρομμάτη, από την Αγχίαλο Ανατολικής Ρωμυλίας. Είχε δύο αδέλφια, τον Μιχάλη μεγαλύτερό του και την Μαίρη μικρότερή του. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1935, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Βόλο (1937), διατηρώντας όμως πάντοτε σχέσεις με τη Νέα Αγχίαλο, προπάντων στα χρόνια της Ιταλογερμανικής Κατοχής 1941-1944. Μετά την εγκατάστασή του στο Βόλο διδάχτηκε βιολί, αρχικά από το Ρώσο μουσικό Μιχάλη Ποτούμκιν και κατόπιν στο Ελληνικό Ωδείο Βόλου (Βασιλείου Γ. Κόντη, Φειδίου 3) με δασκάλα τη Λούλα Παναγιωτοπούλου. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην ίδια πόλη και κατόπιν σπούδασε ραδιοηλεκτρολογία στην Αθήνα. Τελειώνοντας τη στρατιωτική θητεία του εργάστηκε ως «εγκαταστάτης ηλεκτρολόγος» στο Βόλο και στην ευρύτερη περιοχή, ενώ στη συνέχεια προσελήφθη στη ΔΕΗ, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Υπήρξε αυτοδίδακτος ζωγράφος και γλύπτης. Διοργάνωσε δεκαπέντε (15) ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και τρεις γλυπτικής. Επίσης, έλαβε μέρος σε δεκαέξι (16) ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής, σε Βόλο, Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά και σε μικρές πόλεις της περιοχής του Βόλου. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και σε πινακοθήκες, όπως είναι του Δήμου Βόλου, αλλά και σε συλλογές άλλων δήμων, μεταξύ των οποίων της Νέας Αγχιάλου. Επίσης, φιλοτέχνησε εξώφυλλα βιβλίων, όπως είναι το Κασσαβέτεια γεωργική σχολή Αιδινίου 1888-1914 (Βόλος 1997) των Χαράλαμπου Γ. Χαρίτου - Ιουλίας Κανδήλας, τρία δικά του (ένα ιστορικό και δύο λαογραφικά) και το Ταξίδι στα χρόνια της αθωότητας (εκδ. Σύλλογος των Αγχιαλιτών της Αθήνας «Η Αγχίαλος», Αθήνα 2009), του Μιχαήλ Διονυσίου, το οποίο αναφέρεται στα παραδοσιακά παιχνίδια της Νέας Αγχιάλου. Επίσης, εικονογράφησε (πλην του εξωφύλλου), το θεατρικό έργο Ρήγας Βενεστινλής ο επαναστάτης (εκδ. Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα 2006) της Ουρανίας Δ. Μπομπότη και το δικό του βιβλίο Τα παραμύθια της Αχελώς απ’ τους παραμυθάδες της Αγχιάλου (Βόλος 2005). Η καλλιτεχνική του παρουσία υπήρξε συνεχής και στο περιοδικό Πρωτοβουλία του Ορειβατικού Συλλόγου Νέας Αγχιάλου που εκδιδόταν κατά το διάστημα 1991 – 1993, στο οποίο και αρθρογραφούσε. Η ενασχόλησή του με τη γλυπτική, που συνεχίστηκε παράλληλα με τη ζωγραφική, έδωσε εκτός των άλλων δύο έργα ιστορικού συμβολισμού, το «Μνημείο των Νεοαγχιαλιτών» που στήθηκε στην παραλία της Ν. Αγχιάλου και την «Προτομή του Αγχιαλίτη Πατριάρχη Κων/πόλεως Ιερεμία Β’ Τρανού» που στήθηκε στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, καθώς και ένα, επίσης με παραπλήσια θεματική, που στήθηκε σε δημόσιο χώρο της πόλης του Βελεστίνου.

Από το 1965 έως το 1983 ασχολήθηκε αρκετά και με την κεραμική.

Βιβλιογραφία:

Φώτη Βογιατζή, Η Θεσσαλική Ζωγραφική 1500-1980, Αθήνα 1980, σελ. 322-323.

Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών. Ζωγραφική-Γλυπτική-Χαρακτική 16^ος-20^ος αιώνας, εκδ. Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα, Αθήνα 1997, Α-Η, σ. 376.

Αχαιοφθιωτικά. Πρακτικά Β΄ Συνεδρίου Αλμυριωτικών Σπουδών 3-4/6/1995. Αλμυρός 1997 σελ. 256 – 258.

Δημήτριος Απ. Καραμπερόπουλος, Βουλή Θετταλογνησίας. Βελεστίνο, 11 Μαϊου 1821. Η Ανέγερση του Μνημείου το 2000 και το γκρέμισμά του το 2008!, εκδ. Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Αθήνα 2009. 

Εκτός αυτών, ασχολήθηκε παράλληλα με την ιστορία και τη λαογραφία που ιδίως αφορούσαν το προσφυγικό στοιχείο της Νέας Αγχιάλου. Πολλά άρθρα του ανάλογου  περιεχομένου από το 1978 μέχρι σήμερα, δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά της επαρχίας και όχι μόνο (Εφημερίδα του Βόλου Η Θεσσαλία, Εφημερίδα του Συλλόγου των Αγχιαλιτών της Αθήνας «Η Αγχίαλος» , περιοδική έκδοση της ΕΚΠΟΛ Νομού Μαγνησίας Η Μαγνησία και άλλα περιοδικά, από τα οποία ορισμένα έπαψαν να εκδίδονται).

Αυτοτελή συγγράμματά του είναι τα εξής πέντε:

- Αχελινά. Από τις λαϊκές παραδόσεις της Αγχιάλου, Αθήνα 1986.

- Η τελευταία ζωή στο τσιφλίκι του Παναγή Τοπάλη, Βόλος 1995.

- Τα παραμύθια της Αχελώς απ’ τους παραμυθάδες της Αγχιάλου , Βόλος 2005. (Πρόκειται για μια καταγραφή παραδοσιακών παραμυθιών της Αγχιάλου όπως ακριβώς τα διηγήθηκαν παλιοί με την Αγχιαλίτικη ντοπιολαλιά, για την οποία γίνεται και ξεχωριστά αναφορά).

- Μια Αγχίαλος Νέα γεννιέται, εκδ. Σύλλογος των Αγχιαλιτών της Αθήνας «Η Αγχίαλος», Βόλος 2006.

- Αξέχαστες Αγχιαλίτικες Χριστουγεννιάτικες γιορτές και γλέντια, εκδ. Σύλλογος των Αγχιαλιτών της Αθήνας «Η Αγχίαλος», Αθήνα 2015.

Επίσης δύο μελέτες του συμπεριλήφθηκαν στην ύλη του επιστημονικού περιοδικού Θρακικά της Εταιρείας Θρακικών Μελετών:

α) «Τ’ Αμπέλια, οι Αλυκές και το Ψάρεμα στην Αγχίαλο Ανατολικής Ρωμυλίας» , Τόμος 7^ος Αθήνα 1991 – 1992.

β)  «Αχελινά – Λαογραφική Συλλογή από την Παλιά και Νέα Αγχίαλο», Θρακικά, Σειρά Δεύτερη, Τόμος 9^ος, Αθήνα 1994.

Συμμετείχε με εισηγήσεις του στα εξής Συνέδρια:

1) Αρχαιολογικό και ιστορικό Συνέδριο 7^ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και Κοινότητος Νέας Αγχιάλου. 14-16 Νοεμβρίου 1985.  Θέμα «Ποιοι οι σημερινοί κάτοικοι  των Φθιωτίδων Θηβών-Νέας Αγχιάλου». (Δεν εκδόθηκαν πρακτικά).

2) Αχαιοφθιωτικά – Πρακτικά Β΄ Συνεδρίου Αλμυριώτικων Σπουδών 3-4/6/1995, Τομ. Β’, Αλμυρός 1997. Θέμα: «Οι Αγχιαλίτες ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και η μόνιμή τους  εγκατάσταση στην  Επαρχία Αλμυρού το 1907».

3) Πρακτικά Συνεδρίου Δήμου Ν. Αγχιάλου «Νέα Αγχίαλος-90 χρόνια δημιουργικής ζωής: Ιστορία, Πολιτισμός, ανάπτυξη» 26-28/9/1997. Βόλος 2000. Θέμα:  «Η επίσημη εγκατάσταση των Αγχιαλιτών την 25 Μαΐου 1908 στον νεοϊδρυθέντα προσφυγικό οικισμό της Νέας Αγχιάλου».

4) Αχιοφθιωτικά - Πρακτικά Γ΄ Συνεδρίου Αλμυριώτικων Σπουδών 13-15/10/2000 , Τομ. Β΄ Αλμυρός 2007. Θέμα: «Οι Έλληνες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρειας Θράκης-Νότιας Βουλγαρίας) στον πόλεμο του 1997 –Περίπτωση Αγχιάλου».

5) Πρακτικά Συνεδρίου Δήμου Νέας Αγχιάλου «Ιστορία και Πολιτισμός του Ελληνισμού της Αγχιάλου». Καλοκαίρι 2006. Αθήνα 2008 Θέμα: α) «Ο πατριωτισμός στη σύγχρονη ιστορία των Αγχιαλιτών».  β) «Η θεμελίωση της Νέας Αγχιάλου» (30/9/2007).

6) Πρακτικά Δ΄ Συνεδρίου Αλμυριώτικων Σπουδών 15-17/10/2008, Αλμυρός 2015.  Θέμα: «Ο δάσκαλος Διαμάντης Καλιαντζόγλου 1881—1964, ένας πρωτοπόρος οικολόγος».

Εκτός των ανωτέρω, έδωσε αρκετές διαλέξεις με ιστορικό και λαογραφικό περιεχόμενο κατά τη διάρκεια εθνικών εορτών και άλλων εκδηλώσεων σε σχολεία, σε συλλόγους, στην εκκλησία. Ιδιαίτερα υπήρξε ενεργός με δημοσιεύσεις και άλλες δράσεις στον αγώνα για την προστασία του φυσικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος που τόσο ανάγκη έχει και η Νέα Αγχίαλος. Εν γένει, συμμετείχε ενεργά στα πολιτιστικά δρώμενα της Νέας Αγχιάλου και της ευρύτερης περιοχής.  

Βιβλιογραφία:

Βιβλιογραφικός Οδηγός Μαγνησίας – Βιβλιοθήκες Δήμου Βόλου. Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης, Βόλος 2002, σ. 64. 

Από το 1985 εγκαταστάθηκε στη Νέα Αγχίαλο, όπου από το 1982 διατηρούσε το ιδιωτικό λαογραφικό Μουσείο «Το αλέτρι». Η συλλογή του Μουσείου που στεγάζεται στο ισόγειο της κατοικίας του, Αγίου Γεωργίου 15, περιλαμβάνει παραδοσιακά αντικείμενα αγροτικής ζωής (οικιακά, γεωργικά, ποιμενικά,), σκεύη εργαλεία, κ.ά., αλλά και παραδοσιακών επαγγελμάτων. Οι επισκέπτες ενημερώνονταν από τον διαχειριστή του μουσείου σχετικά με τα εκθέματα, ενώ ο ίδιος έζησε επί ένα χρονικό διάστημα την αγροτική ζωή, χειριζόμενος πολλά από αυτά.

Βιβλιογραφία:

Ιστορικά Λαογραφικά Μουσεία και Συλλογές Μαγνησίας, εκδ. ΕΚΠΟΛ Νομαρχίας Μαγνησίας, Βόλος 2009.

Δημοτικό Κέντρο Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Βόλου (ΔΗΚΙ)

Εν Βόλω. Αφιέρωμα. Μουσεία, τχ. 9, Άνοιξη 2003, σελ. 62-63.

Εν Βόλω. Αφιέρωμα. Πολιτιστική κληρονομία Μαγνησίας. Μουσεία – Αρχεία- Βιβλιοθήκες - Αρχαιολογικοί χώροι - Μνημεία, τχ. 37-38.    

ΜΑΓΝΗΣΙΑ, Απρίλιος – Δεκέμβριος, Βόλος  2010, σ. 65.

Ο Γιώργος Διονυσίου ήταν μέλος της «Εταιρείας Θεσσαλικών Ερευνών» (έδρα Βόλος) και της «Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα» (έδρα Αθήνα).

Η σύζυγός του Ελένη το γένος Κολοκοτρώνη, έχει κάνει γυμνασιακές σπουδές στην Ελληνογαλλική Σχολή Saint Joseph του Βόλου, και οι δυο κόρες του, Καλλιρρόη και Χαρίκλεια, έγγαμες και με απογόνους, έχουν σπουδάσει και ασχοληθεί με τα μαθηματικά και τη μουσική η πρώτη, και με την ιατρική η δεύτερη.

 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΣΝΑΚΗΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ

Ο γεννηθείς στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας αρχαιολόγος Δημήτρης Μποσνάκης ανακηρύχτηκε πρόσφατα επίκουρος καθηγητής Κλασσικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Έπειτα από σπουδές στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και μεταπτυχιακές στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας ανακηρύχτηκε διδάκτωρ αρχαιολογίας το 1990. Υπήρξε υπότροφος του Ι.Κ.Υ, υπότροφος (Bundesstipendiat) στο Πανεπιστήμιο του Friburg, μεταπτυχιακός υπότροφος της Ελβετίας (Bundesstipendiat), στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, του Γερμανικού Ινστιτούτου (DAI) στο Βερολίνο, της Gerda Henkel Stiftung στο Βερολίνο στο τμήμα των Inscriptiones Graecae της Ακαδημίας Επιστημών, και είναι Αντεπιστέλλον  μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (DAI). Εργάστηκε στο Μουσείο της Κω, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο Επιγραφικό Μουσείο και το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αιγαιακών Σπουδών, υπήρξε υπεύθυνος για τα θέματα της Καλύμνου και Πάτμου, για την Βιβλιοθήκη του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Δωδεκανήσου,  πραγματοποίησε πλήθος σωστικών ανασκαφών, αναστήλωσης και συντήρησης αρχαιολογικών έργων και μνημείων στην Κω, τη Ρόδο, τη Σύμη, την Πάτμο, την Κάλυμνο, ενώ επιφορτίστηκε για την οργάνωση πολλών μουσειακών εκθέσεων, υπήρξε γραμματέας της οργανωτικής επιτροπής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης για την έκθεση και  την έκδοση του Καταλόγου «Μινωικός και Ελληνικός Πολιτισμός», από την Συλλογή Μητσοτάκη, και συνεργάτης στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο για την έκθεση «Ο Κόσμος της Αιγύπτου». Είναι μέχρις σήμερα Επιστημονικός συνεργάτης των Inscriptiones Graecae στη δημοσίευση του Corpus των κωακών επιγραφών, υπεύθυνος για το Επιγραφικό Μουσείο της Κω και για το επιστημονικό πληροφοριακό υλικό με οθόνες αφής στο Ασκληπιείο Κω.

Ακολουθεί κατάλογος δημοσιευμάτων, συμμετοχών σε συνέδρια, και διαλέξεων:

Μονογραφίες

1.   «ΕΝΘΕΤΤΑΛΙΖΕΣΘΑΙ. Τεχνοτροπία και ιδεολογία των θεσσαλικών επιτυμβίων αναγλύφων του 5^ου και 4^ου αι. π.Χ.». Οριστικός τίτλος της επεξεργασμένης μορφής της διδακτορικής διατριβής αντί του αρχικού: «Συμβολή στη μελέτη των θεσσαλικών επιταφίων αναγλύφων του 5^ου και 4^ου αι. π.Χ.» (Ιωάννινα 1990). Υπό έκδοση στη σειρά δημοσιευμάτων του ΤΑΠΑ, σσ. 311, πίν. 35.

2.   Ανέκδοτες Επιγραφές της Κω. Επιτύμβια μνημεία και όροι. Υπουργείο Πολιτισμού – Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αιγαιακών Σπουδών, Αθήνα 2008, σσ. 232, πίν. 94.

3.   Το Ασκληπιείον της Κω. Υπό έκδοση στη σειρά των αρχαιολογικών οδηγών του ΤΑΠΑ, σσ. 51, εικ. 48, πίν.     

Επιστημονικά Άρθρα - Μελέτες

1.      Οι Αιγυπτιακές θεότητες στη Ρόδο και την Κω από τους ελληνιστικούς χρόνους  μέχρι  και τη Ρωμαιοκρατία, ΑΔ 49-50 (1994-1995) [1998]: Μελέτες,  43-74, πίν. 7- 10.

2. Νέα λατρεία της  Εστίας: Η Εστία Φαμία στην Κω, HOPOS 13 (1999), 189-200, πίν. 45.

3. Γεωμετρικές καύσεις νεκρών από την πόλη της Κω, στον τόμο: «Καύσεις στην εποχή του Χαλκού και την πρώιμη εποχή του Σιδήρου».  Πρακτικά του Συμποσίου (επιμέλ. Ν.  Χρ. Σταμπολίδης, Αθήνα 2001), 223-257.

4. Zwei Dichterinnen aus Kos. Ein neues Zeugnis über das öffentliche Auftretten der Frauen, στον τόμο: The hellenistic polis of Kos, State, Economy and Culture (edit. Kerstin Höghammar), Boreas 28, 2004, 99-1.

5.  Ανέκδοτες  επιγραφές από την Κω, ΗΟΡΟΣ 14-16 (2000-2003), 269-274, πίν. 67- 68. 

6. Alte und neue Inschriften aus Kos I, D. Bosnakis-Kl. Hallof, Chiron 33, 2003, 203-245, Taf. 1-32.

7. Δύο επιτύμβια επιγράμματα από την Κω, ΧΑΡΙΣ ΧΑΙΡΕ. Τιμητικός τόμος στην Χ. Κάντζια . τ. A΄ (Aθήνα 2004), 151-159.

8. Alte und neue Inschriften aus Kos II, D. Bosnakis-Kl. Hallof, Chiron 35, 2005, 219-262, Taf. 1-6. 

9. Alte und neue Inschriften aus Kos III, D. Bosnakis-Kl. Hallof, Chiron 38, 2008, 205-242.

10. Ενεπίγραφος ενδεδυμένος κούρος από την Κάλυμνο, στο: «Νέα ευρήματα αρχαϊκής πλαστικής. Από ελληνικά ιερά και νεκροπόλεις». Πρακτικά του Διεθνούς Συνεδρίου για την αρχαϊκή πλαστική. (Υπό έκδοση).  Πανεπιστήμιο Αθηνών – Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο,  σ. 1-52,  εικ. 1-12, πιν. 1-9, σχέδ. 1-6. 

11. Lumen in tenebris. «Φως μέσα στο σκοτάδι». Μια προσέγγιση του Έρωτα από την επικράτεια του Θανάτου, στο: «ΕΡΩΣ. Από την Θεογονία του Ησιόδου στην ύστερη αρχαιότητα». (Υπό έκδοση). Επιστημονικός κατάλογος Έκθεσης Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης. Νοέμβριος 2009-Απρίλιος 2010, κείμενο σ. 1-23, εικ. 1-6, λήμμ. 1-8, εικ. 1-8.

12. Επιτύμβια ανάγλυφη στήλη με παράσταση θηλάζουσας από την Κάλυμνο, (Υπό έκδοση). ΑΔ 58 (2003), Μελέτες, σ. 1-22, εικ. 1-9. 

Λοιπές Μελέτες – Λήμματα σε Καταλόγους

1. Μινωικός και Ελληνικός Πολιτισμός. Από την Συλλογή Μητσοτάκη (1992). 284-298, 318-323.

2. Ο Κόσμος της Αιγύπτου στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα 1995, (κείμενα): Νέο Βασίλειο έως Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αίγυπτος,  39-49. Ταφικές στήλες, 63-64. 

3. Αρχαιολογία – Νησιά του Αιγαίου (επιμ. Ανδρέας Βλαχόπουλος), 2005,  Κως, 340-351.

Δημοσιεύματα γενικότερου ενδιαφέροντος

1. Au temps d’ Hippocrate, Medecine et Societé en Grèce Antique,  Mariemont  1998, λήμματα,  94-96, 218-219.  

2. Πλόες. Από τη Σιδώνα στη Χουέλβα. Σχέσεις λαών της Μεσογείου 16^ος – 6^ος αι. π.Χ. (2003), 260.

3. Ancient Greece: Mortals and Immortals. (2004), 159-160: (αναθηματικό ανάγλυφο των Χαρίτων από την Κω) .

4. Πραξιτέλης. (επιμ. Ν. Καλτσάς –Γ. Δεσπίνης). 2007, 140-141 (αγαλμάτιο Έρωτα από την Κω).  

5. Αρχαία Θέατρα. Δημήτρης Μποσνάκης - Δημήτρης Γκαγκτζής.  (εκδόσεις  Ίτανος, 1996). Φωτογραφικός κατάλογος με εισαγωγή για το θέατρο και λήμματα.  

6. Μετάφραση από τα γερμανικά οδηγού του Αρχαιολογικού Μουσείου της

Βασιλείας «Μουσείο Αρχαιοτήτων της Βασιλείας. Επιλογή 120 έργων». Βασιλεία 1990.  

7. Στο ένθετο περιοδικό:  Επτά ημέρες της εφημερίδος Καθημερινή:

α. 1995.  Αρχαία Μεγίστη. 

β. 2000. Αρχαία Θέατρα, θέας άξια. 

γ. 2002.  (4/8) Κως.

Συμμετοχή σε Συνέδρια

1996:   Συμμετοχή στο Συμπόσιο του πανεπιστημίου του Όσλο (Oslo / Norway) για την αρχαία Ρόδο και Κω (Μάϊος 1996), με θέμα: «Η λατρεία των αιγυπτίων θεών στην Κω». (Βλ. δημ. Β.1).

1997: Συμμετοχή στο Α’ Διεθνές Συνέδριο Ιστορίας – Τέχνης – Αρχαιολογίας της Κω (Κως 2-4-1997), με θέμα «Εστία Φαμία». (βλ. δημ. Β.2).

1999:   Συμμετοχή στο Διεθνές Συνέδριο στη Ρόδο «Καύσεις στην εποχή του Χαλκού και την πρώιμη εποχή του Σιδήρου» με θέμα:  «Γεωμετρικές καύσεις νεκρών από την πόλη της Κω». (βλ. δημ. Β.3).

2000: Συμμετοχή στο Συμπόσιο του Πανεπιστημίου της Uppsala (Σουηδία): Ελληνιστική και Ρωμαϊκή  Κως, με θέμα: «Zwei Dichterinnen aus Kos. Ein neues Zeugnis über das öffentliche Auftretten der Frauen». (βλ. δημ. Β.4).

Διαλέξεις – Σεμινάρια

2005. Προσκεκλημένος του Tομέα Aρχαίας Iστορίας του Πανεπιστημίου του Marburg. Θέμα: O εκρωμαϊσμός της κοινωνίας της Kω. Nεότερες επιγραφικές μαρτυρίες (η εισαγωγή των μονομαχικών θεαμάτων και η επιτάφια τελετή του ροδισμού).

2009. Προσκεκλημένος του Τομέα Αρχαιολογίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, για την παράδοση μεταπτυχιακού σεμιναρίου στη Γλυπτική, Με θέμα: «Η διαδικασία της δημοσίευσης μιας άγνωστης επιτύμβιας στήλης με παράσταση θηλάζουσας από την Κάλυμνο», και Διάλεξη με θέμα: «Από τον αποθέτη του Δαλίου Απόλλωνα στην Κάλυμνο: ο ενεπίγραφος ενδεδυμένος κούρος».